Smalle banner

Op de koffie bij…. Wiesje en Eline

India meiden1“Kun je zwanger worden van de pil?”

Wiesje Neerhof en Eline van Heuven zijn vierdejaars studenten bij Fontys Pedagogiek in Den Bosch. Voor hun derdejaars stage vertrokken ze naar Tamil Nadu (Zuid India). Daar werkten ze als pedagoog voor een stichting waar 3000 kinderen met een beperking en hun ouders worden begeleid en onderwijs krijgen. Bij een van de woongroepen (transitiecentrum) van de stichting hebben zij een project opgezet waarin ze daily living skills hebben geleerd aan tienermeiden met een beperking. Ze hebben zich daarbij onder andere gericht op persoonlijke hygiëne en (seksuele) weerbaarheid. Vragen zoals: ‘hoe doe je dat met het wassen van je geslachtsdelen?’, ‘wat moet je doen als je ongesteld wordt?’ en ‘wat is het verschil tussen mannen en vrouwen?’ kwamen aan de orde. Uiteraard is de gang van zaken rondom deze onderwerpen in India heel anders dan in Nederland en ligt er een enorm taboe op. Deze stoere jonge professionals gingen de uitdaging aan!

 Hoe kwamen jullie terecht bij dit project?
“We zochten een uitdagende stage ver van de Nederlandse cultuur af. En we wilden graag werken met kinderen met een verstandelijke beperking. We kwamen erachter dat er op de Indiase school geen aandacht werd besteed aan persoonlijke vorming. Er was alleen aandacht voor rekenen en taal. Ook merkten we dat kinderen niet wisten hoe ze zich bijvoorbeeld schoon moesten houden. De instelling waar we stageliepen, vroeg of wij de meiden konden ondersteunen met lessen persoonlijke hygiëne. Daarbij kregen we van de meiden veel extra vragen zoals: ‘Wat drink je als je buikpijn hebt als je ongesteld bent? Frisdrank? Helpt dat? Kun jij dan ook niet lopen van de pijn?’
Tijdens de les over ongesteldheid kwamen er ook zo veel vragen die betrekking hadden op weerbaarheid en hun positie als meisje in de samenleving dat we zeker wisten dat we daar iets mee moesten doen. Zo kwamen we op het idee van de weerbaarheidstrainingen. We hebben met ze gediscussieerd over onderwerpen als trouwen: als je zelf doof bent, moet je partner dan ook doof zijn? Is het noodzakelijk dat je partner hetzelfde geloof heeft? Wie bepaalt met wie je trouwt? Moet je man uit dezelfde ‘kaste’ komen als jij? En: kun je ‘nee’ zeggen?
Daarnaast bespraken we ook zaken met ze die betrekking hadden op hun weerbaarheid in het dagelijks leven. Vrouwen hebben echt een andere positie in India. Ze zijn onderdanig en mannen hebben het voor het grootste deel voor het zeggen. Vrouwen weten soms zelfs helemaal niet welke rechten zij hebben. Want wat doe je als iemand je in de bus aanraakt?”

Hoe verliepen de lessen?
India meidenWe werden in de lessen ondersteund door een tolk die gebarentaal beheerst en Tamil spreekt. We wisten niet zeker of ze alles vertaalde omdat ze niet alles durfde te bespreken. Bijvoorbeeld als het ging over de onderdanigheid aan een man. Dat je nee kunt zeggen. Dat je zelf een keuze hebt. Daar kwamen van de meisjes wel veel vragen over. We moesten tijdens de lessen aan de tolk steeds vragen of zij het snapte en hadden soms het idee dat ze het niet wilde vertellen omdat ze het lastig vond. Ook bleek de tolk vaak zelf weinig kennis hebben. Zo kende ze het woord ‘vagina’ niet.
Opvallend was daarnaast dat de meiden veel vragen stelden over hele normale dingen: ‘Heb je buikpijn als je menstrueert?’, Wat voor maandverband heb je in Nederland?’, ‘Wat doe je om niet ziek te worden?’, ‘Verbranden jullie ook je maandverband? (want daar heerst een vloek op: anders krijg je buikpijn)’, etc.
Ze voelden duidelijk aan dat dit hun kans was om deze vragen, waarmee ze al lange tijd zaten, te stellen. De meiden waren erg enthousiast en vonden het leuk, maar waren wel soms wat lacherig. Ook de juffen stelden vragen: ‘Hoe verloopt de partnerkeus in Nederland?’, ‘Mag je een vriendje hebben?’ ‘Mag je samenwonen terwijl je niet getrouwd bent?’, ‘Kun je zwanger worden van de pil?’, ‘Is een man bij jullie ook de baas?’

Wat vonden jullie het leukste tijdens de lessen?
“De interactie met de meiden vonden we super leuk. De band die we hebben opgebouwd was voor ons heel speciaal. Omdat we over intieme onderwerpen met hen spraken, ontstond er vertrouwen. De meiden waren heel enthousiast en voelden zich vrij om met ons te praten en vragen te stellen over de onderwerpen. Daarnaast hebben we geleerd van de cultuurverschillen wat betreft seksuele weerbaarheid. Niet alles wat je in je eigen land leert, is voor iedereen 'het beste' of 'de waarheid'. Het was interessant te ontdekken dat de kennis over dit thema bij de docenten ook gebrekkig was. En zij dus ook niet in staat waren om de vragen van de kinderen te beantwoorden. Door onze westerse kennis konden wij dit wel. We moesten ons hierbij echter wel verplaatsen in de normen en waarden van de Indiase cultuur.”

Wat vonden jullie het moeilijkst aan het geven van de lessen?
“De taalbarrière was lastig omdat we niet altijd wisten of ze begrepen wat we bedoelden en of de tolk ook doorgaf wat we bedoelden. Het taboe op bepaalde onderwerpen zorgde voor een duidelijke grens. Zo hebben we het bijvoorbeeld niet over geslachtsgemeenschap gehad. Dat was een stap te ver. Daarnaast werd het simpelweg verboden door de begeleiding.
Daarnaast is de kijk op vrouwen in India heel anders vergeleken met hier in Nederland. Hier zijn vrouwen redelijk gelijk aan de man en vrij om te gaan en staan waar ze willen. In India is een vrouw bijna bezit van een man en erg onderdanig. Dit cultuurverschil frustreerde ons en zorgde ervoor dat we steeds meer op wilden komen voor de meisjes.”

Hoe hebben jullie je op het onderwerp georiënteerd?
“We hebben veel gesproken met onze begeleider bij de instelling over ‘hoe zij het daar doen’ en ‘hoe wij het in Nederland doen’ qua persoonlijke hygiëne en weerbaarheid. Seks was moeilijk bespreekbaar. Door de ervaringen die we al hadden in India merkten we wat belangrijk was voor de kinderen. Mede door onze eigen confrontatie met de cultuur waardoor wij ons zelf ineens anders moesten opstellen. Denk aan opstaan voor de directeur als hij binnenkomt.”

Wat waren de grootste verschillen met Nederland?
India meiden2“Met name de onwetendheid. Wij klagen soms dat wij in Nederland geen aandacht hebben voor seksuele ontwikkeling en voorlichting, maar in India kunnen kinderen het nergens vragen, er zijn geen boekjes, geen enkel materiaal (we moesten alles zelf maken) en geen internet waar ze dingen op kunnen zoeken. Als ze daar zoeken op het internet naar voorlichtingsmateriaal op het gebied van seksualiteit dan vinden ze het op de foute manier namelijk via Westerse porno. Er wordt veel porno gekeken in het internetcafé terwijl dat eigenlijk niet mag. Er ontstaat daardoor een verkeerd beeld van vrouwen: het beeld van een lustobject. Ze denken dat seks er uit ziet zoals in een pornofilm waarin de vrouw onderdanig is. Daarnaast worden jongens en meisjes heel bewust uit elkaar gehouden. Ze weten weinig van elkaar.”

Hoe was het om dit met jullie Nederlandse achtergrond te doen?
“Soms was het erg frustrerend. Na 5 maanden was het nog steeds moeilijk. In het begin pasten we ons makkelijk aan en naarmate de tijd vorderde, lieten we meer zien van onze eigen cultuur. Toen we weer in Nederland waren, vonden we dan wel weer dat we er hier erg bloot bij lopen, dat we een grote bek hebben en weinig autoriteitsbesef.”


Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
  • Geen reacties gevonden

SAMEN KOMEN WE VERDER

Samen bouwen we aan Het Veilige Huis. Door kennis en ervaringen te delen. Naar elkaar te luisteren. Te vragen. En buiten de bestaande hokjes te denken.

Deel je specialisme met ons!

Het Veilige Huis organiseert geregeld lezingen en masterclasses voor ouders van een kind met een beperking en professionals. We merken dat de vraag naar specialistische masterclasses groot is ...

Lees meer

Wat kun jij doen?

Het Veilige Huis wordt gedragen door vrijwilligers. Aan enthousiaste mensen die zich hard willen maken voor een veiligere omgeving voor kinderen met een beperking hebben we dan ook nooit genoeg. Wil jij jouw steentje bijdragen aan Het Veilige Huis? Neem dan contact met ons op.Lees meer

Contact opnemen? Dat kan!

Stichting Het Veilige Huis
Postadres: Postbus 237
5240 AE Rosmalen
KvK 59114363
Twitter: @veiligehuis
Facebook: hetveiligehuis
Neem contact op

Back to top